SOGUK KIŞ GÜNÜ İÇİMİ YAKAN ÇOCUK..!!!
Kış ayıydı, yağmur o kadar şiddetli yağıyordu ki anlatamam.
Soğuk kış günü içimi yakan çocuk!!!
Kış ayıydı, yağmur o kadar şiddetli yağıyordu ki anlatamam.
Üşüyordum, sığınacak bir yer arıyordum ama beni kimse ne içeriye alıyordu ne de bana yardım ediyordu.
Oğlumu düşünüyordum, O olsaydı benim halim böyle mi olurdu diye yağmur altında kendi kendime soruyordum.
Oğlum vefat etmişti.
Evde yatalak kızıma bir kaç lokma birşeyler götürmek istiyordum ama param yoktu, elimizdekini de bitirmiştik. Soğuktan ellerim ayaklarım tutmaz olmuştu, burnuma simit kokusu geldi, yaklaştım ama isteyemedim. Çalışanlar da hiç oralı olmamıştı zaten, zoruma gitmişti.
Omzuma bir el uzandı;
hala simit mi alacaksın diye sordu.
Utancımdan dönüp yüzüne bakamıyordum. Üşüdüğümü fark etmişti, üzerindeki montunu çıkardı ve bana verdi.
" Oradan şu kadar simit, ayran, poğaça... " Dedi. Koca poşet dolmuştu.
Utanıyordum hâlâ, bakamıyordum başımı kaldırıp da bana yardım elini uzatana...
Elimden tuttu yağmur gelmeyen bir yere götürdü beni, montunu bana vermişti ama kendi sırılsıklam olmuştu.
Kafamı kaldırdım, sarışın, saçlarının önü hafiften açık, kirli sakallı, güler yüzlü bir genç. Sürekli soruyordu, hala ne geziyorsun bu soğuk havada, üşüteceksin kimin kimsen yok mu? Montunu üzerime giydirmişti, cebindeki son kuruşuna kadar elime bir şeyler tutuşturdu. Cesaretlenmiştim bir an, adını sordum.
Adım..... Dedi.
Her gün görüyormuş beni, yanıma gelmek istiyormuş ama yanlış anlarım diye çekindiğinden gelemiyormuş.
Montunu almadan, gitmem gerek hala diyerek yanımdan ayrılmıştı, montunu bana bıraktın almıyor musun diye sordum.
Zaten her gün buradasın hala yarın alırım deyip hızlı adımlarla uzaklaşmıştı.
Bir gün, iki gün, üç gün derken bütün her şeyi anlatmıştım ayak üstü ettiğimiz sohbetlerde. Bana her gün yardım ediyordu ve elinde her gün simiti ayranı da oluyordu.
Bana tam iki sene her gün yardım elini uzatmıştı, kimdi bu diyordum, nereye gidiyor, her gün aynı saatte aynı yerde diyordum.
Hasta olduğumda beni görememiş . Belki gelir diyerek orada bulunan esnafa simiti ayranı ve her gün elime tutuşturduğu parayı vermiş, hiç tanımadığı adama.
Sekiz gün hastalanmıştım sekiz günün yedi günü simitin ve ayranında parasını eklemiş, adama o günler boyunca bırakmış. Iyileştiğim zaman yine aynı yere gitmiştim saat biraz geç olmuştu geçmiştir diye de düşünüyordum. Oturduğum an yanıma biri yaklaştı elime paraları veriyordu.
Şaşırmıştım,
her zaman oturduğum yer, beni her gün gören ama bana nasılsın demeyen adam bana para veriyordu.
Paraları verdikten sonra beyaz bir poşet içerisindeki simiti uzattığı an anlatmıştım bana bunları bırakanın kim olduğunu.
...... Dedim.
Aradan uzun zaman geçmişti, iyice yaşlanmış yürüyecek dermanım dahi kalmamıştı. Bir daha görebilir miyim?......




0 Yorum